Δεν υπάρχουν ίσως και περίπου στον έρωτα, ούτε θεωρίες ατέλειωτων ωρών, σαν αυτές που αρχίζουν οι γυναίκες γύρω από πορσελάνινες κούπες με καφέ, που πάντοτε καταλήγουν βολικές για όλες. Σε θέλει μα φοβάται, τρέμει το φυλλοκάρδι του μα είναι λάθος , είσαι η μοναδική του μα συμβιβάζεται με δυο ξένα χέρια που του χαϊδεύουν
τα μαλλιά… Δεν υπάρχει το λίγο, το “μόνο για τις νύχτες” όταν μιλάμε για πάθος , δεν υπάρχει το “καλά να περάσεις με τα παιδιά”, το “αγάπη μου σου έχω εμπιστοσύνη”, το “είσαι κούκλα με το καινούριο σου μίνι”.
Υπάρχει το “ζηλεύω” κι αυτό είναι σε πολύ. Όταν σε κοιτάζει ο άλλος στα μάτια και βγάζει φλόγες, δε θέλει να σε κοιτάζει κανένας άλλος ούτε εσύ να σηκώσεις τα μάτια σου να χαμογελάσεις σε κάποιο όμορφο αγόρι που σε φλέρταρε. Το γνήσιο αρσενικό, ο αληθινός αλήτης που γίνεται για τη χάρη σου υπηρέτης σε θέλει για την πάρτη του και όχι για να σε λιγουρεύονται όσοι σε βλέπουν στον ύπνο τους τα βράδια γιατί μόνο εκεί τους το έχει επιτρέψει. Ούτε ίχνος του κορμιού σου να μένει ακάλυπτο με αυτά τα μικροσκοπικά φουστανάκια κι αν χρειαστεί θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι για να μην τα φορέσεις. Μόνο αυτός θα ξέρει κάθε πτυχή του κορμιού σου και δε θα σε αφήσει θέαμα σε άλλα μάτια αρσενικού. Κανείς δε θα περπατά δίπλα σου σα συνοδός, άλλος δε θα σε γυρίσει στο σπίτι τα ξημερώματα ζαλισμένη από το ποτό και το ξενύχτι… Δε θα ξέρει όλα σου τα χαμόγελα ούτε τις κοριτσίστικες γκριμάτσες σου κάθε φορά που θέλεις να σου κάνουν το χατίρι… Πουθενά δε θα τραγουδήσεις αυτά που σε νανουρίζουν, δε θα αναλύσεις με άλλον τους στίχους ξεχασμένων ποιητών που σε έχουν αγγίξει. Μόνο αυτός θα σε έχει, εσένα, τα όλα σου.
Κι εσύ η ερωτευμένη, θα το απολαμβάνεις. Ούτε μπουζούκια, ούτε ποτά και ξέφρενους χορούς πάνω στις μπάρες θα θέλεις πια. Μόνο εκείνον τις ώρες που μπορεί και τις υπόλοιπες ένα αρκουδάκι αγκαλιά κι ένα χαρτί να γράφεις όσα σκέφτεσαι τις ώρες που σου λείπει. Μια βόλτα με τη φίλη σου να της πεις πως κάπου ο Θεός ξέχασε έναν πρίγκιπα κι εσύ έπεσες πάνω του καταλάθος, για να κάνεις το πιο σωστό πράγμα σε όλη σου τη ζωή. Να τον αγαπήσεις.
Αυτόν, που σε θέλει αποκλειστικά. Που οι ρηχοί δε θα τον καταλάβουν ποτέ. Εσένα, που φυλάς οξυγόνο να του δίνεις να αναπνέει μα οι μοντέρνοι σου φωνάζουν πως στο τέλος θα πνιγείς. Κι εγώ θα ουρλιάζω πως η ελευθερία μου, είναι η φυλακή σου…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου